Deze blog is geschreven door Jony Heerink, Triatlete

 

In de winter had ik het bijna opgegeven.

Ik wilde na een aantal keer 4 of 5 te zijn gefinisht, heel graag een keer podium halen op het NK sprint triathlon. Om dat te bereiken, moest ik sneller zwemmen. Maar met een pijnlijke schouder leek het mij verstandiger om rust te houden. Normaal gaan kleine pijntjes snel weer over. Maar deze keer was het helaas anders. Na twee weken niet zwemmen, namen mijn klachten überhaupt nog niets af. Mijn eigen fysiotherapeute die er altijd voor wist te zorgen dat pijntjes snel weer verdwijnen, wist dit keer ook niet wat ze met me aan moest. Wat moest ik doen? Als ik niet zou zwemmen, zou ik zeker niet sneller worden. Als ik wel zou zwemmen, zou m’n blessure verergeren. Gelukkig kwam m’n fysio toch nog met een mogelijkheid: ‘maak eens een afspraak met Jacqueline Stoel, zij is expert op het gebied van (zwemgerelateerde) schouderklachten’. Ik was blij verrast hoe snel Jacqueline contact opnam, nadat ik een mailtje had gestuurd. Heel bijzonder hoe snel je weer gemotiveerd raakt, als iemand direct tijd voor je vrij wil maken.

Nog geen twee dagen later stond Jacqueline aan de waterrand en vervolgens ‘keerde ze m’n arm en schouder binnenste buiten’. De conclusie was duidelijk: ‘niet sterk genoeg, te stijf hier, te flexibel daar, niet de optimale zwemtechniek’. Alle ingrediënten voor een overbelasting waren aanwezig. Gelukkig ook genoeg om mee aan de slag te gaan. Dus zo geschiedde. IJverig stond ik 3x per week saaie oefeningen te doen in een benauwde fitnessruimte of overdreven roterend te zwemmen als ik toch even het verfrissende water in mocht. Of ik stond pijnlijke gezichten te trekken, omdat ik zo hard als ik kon een tennisbal tegen de rand van m’n schouderblad duwde. Maar wat was het effectief.

Na een paar weken kon ik alweer rustig borstcrawl zwemmen en toen de pijn echt weg was gleed ik door het water, sneller dan ooit. En dus lukte het me eindelijk met de kopgroep uit het water te komen, echter verprutste ik de wissel, waardoor ik nóg niet met de eerste groep kon fietsen. Toch wist ik nog als 2e te finishen en m’n andere races verliepen wel goed. Nu die NK sprint medaille er eindelijk is, kan ik wat rustiger aan doen, dacht ik. Totdat ik hoorde dat ik door de goede resultaten mee mag naar het EK triathlon in Glasgow. Ongelofelijk!

Dus ben ik nu regelmatig te vinden in de nieuwe ruimte van Geeresteingroep in de Amerena. Met minder makkelijke oefeningen nu. Sterker worden! Knallen in Glasgow!

(klik op de foto’s om deze groter te bekijken)



 

Attachment